بدان‌جهت كه براى خود و فرزندانش نان و خورش مىخواست ، بلكه مىدانست اين اجتهاد در مقابل نص ، نخستين و آخرين آن نخواهد بود . فردا اجتهاد ديگرى در برابر دستورات قطعى دين پيش مىآيد . آن چنان كه در غصب خلافت نيز اين اجتهادها نقش داشت و پيش‌بينى فاطمهء زهرا عليها السلام به وقوع پيوست . چهل سال پس از اين حادثه ، تغييرات بنيادى در حكومت پديدآمد كه مخالف سنت پيامبر صلى الله عليه و آله و حتى بر خلاف سيرهء خلفاى راشدين بود . حضرت زهرا عليها السلام چون مىدانست خليفه از رأى و اجتهاد خود صرف‌نظر نمىكند و آن را بر سنّت جارى پيامبر صلى الله عليه و آله مقدم مىدارد ، تصميم گرفت شكايت خود را در مسجد و مجمع عمومى مسلمانان مطرح كند . زيرا مسجد تنها مركز دادخواهى بود كه هر كس از صاحب قدرتى شكايت داشت ، شكايت خود را بر مسلمانان عرضه مىكرد و آنان نيز خود را مكلّف مىدانستند كه در حدّ توان او را يارى كنند تا حق خود را بستاند . حضرت زهرا عليها السلام به خوبى مشاهده مىكرد كه : مدعيان خلافت ، در حال تأثير پذيرى از نژاد و خوى قبيله‌اى عصر جاهلى هستند . مهاجران كه از تيرهء قريش‌اند ، انصار را از صحنهء سياست بيرون راندند . زيرا قريش پيش از ظهور اسلام ، خود را عنصرى ممتاز مىدانست ولى با ظهور اسلام ، آن تبعيض‌ها و بىعدالتىها و تفرعن‌ها از ميان رفت . اكنون براى دستيابى به امتيازات جاهلى ، بار ديگر گردن افراشته‌اند و رياست مسلمانان را از خود مىدانند . حضرت زهرا عليها السلام نمىتوانست در برابر اين اجتهادها ، يا بهتر بگوييم :